บทที่19 รสชาติอันหอมหวาน

เฟยเอ๋อถือกล่องอาหารใบใหญ่ เดินผ่านแสงไฟไปตามทางเดินในวัง เดินไปเดินมาอยู่อย่างนั้น ถึงแม้จะไม่รู้ว่าตำหนักของรั่วอวิ๋นอยู่ที่ใด แต่ทว่านางยังคงเดินทอดน่องอย่างไม่รีบร้อน พระสนมรั่วอวิ๋นผู้นั่นคงหิวตายแล้วกระมัง จำได้ว่าเจอครั้งที่แล้วในตำหนักเยียนเฟย จากคำพูดยกย่องแต่

บทที่20 สิ่งแลกเปลี่ยนจากความช่างสงสัย

“แหะๆ...แหะๆ...” เฟยเอ๋อยืนขึ้นอย่างทำตัวไม่ถูก เบนสายตามองไปยังพื้นที่เต็มไปด้วยเศษอาหาร และคราบซุป นางรีบปล่อยกล่องอาหารที่ตอนนี้อ้ากระจัดกระจาย แล้วเงยหน้าขึ้นมามองโหลวเหยนหมิงที่ทำหน้าเย็นชาอยู่: “พวกท่านต่อเถอะ ข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ต่อเลย”

บทที่ 21 อับอายขายขี้หน้า

��

“อย่างั้นหรือ？สะอาดบริสุทธิ์？” โหลวเหยนหมิงหัวเราะออกมาทันที จนนางรู้สึกขนลุก นางได้แต่กัดฟันแน่น พูดอะไรไม่ออกและไม่อยากหันกลับไปมองเขา

ทันใดนั้นเฟยเอ๋อก็รู้สึกเจ็บที่ใต้คาง คาดไม่ถึงว่าโหลวเหยนหมิงจะดึงหน้าของตัวเองหันไป ช่วงที่เฟยเอ๋อจะอ้าปากด่าเขา เขากล