บทที่20 สิ่งแลกเปลี่ยนจากความช่างสงสัย

“แหะๆ...แหะๆ...” เฟยเอ๋อยืนขึ้นอย่างทำตัวไม่ถูก เบนสายตามองไปยังพื้นที่เต็มไปด้วยเศษอาหาร และคราบซุป นางรีบปล่อยกล่องอาหารที่ตอนนี้อ้ากระจัดกระจาย แล้วเงยหน้าขึ้นมามองโหลวเหยนหมิงที่ทำหน้าเย็นชาอยู่: “พวกท่านต่อเถอะ ข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ต่อเลย”

บทที่ 21 อับอายขายขี้หน้า

��

“อย่างั้นหรือ？สะอาดบริสุทธิ์？” โหลวเหยนหมิงหัวเราะออกมาทันที จนนางรู้สึกขนลุก นางได้แต่กัดฟันแน่น พูดอะไรไม่ออกและไม่อยากหันกลับไปมองเขา

ทันใดนั้นเฟยเอ๋อก็รู้สึกเจ็บที่ใต้คาง คาดไม่ถึงว่าโหลวเหยนหมิงจะดึงหน้าของตัวเองหันไป ช่วงที่เฟยเอ๋อจะอ้าปากด่าเขา เขากล

บทที่ 22 ชาติก่อนชาตินี้

��

เฟยเอ๋อเช็ดน้ำตาแล้ววิ่งออกมาจากตำหนักรั้วอวี๋น สุ่มสี่สุ่มห้าหาทางออกเอง แต่กลับไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองนั้นอยู่ที่ไหน

บทที่อยู่ในห้องนางพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลต่อหน้าเขา แต่ตอนนี้กลั้นไว้ไม่ไหวกับจากถูกดูถูกเหยียดหยามพรั่งพรูหลั่งไหลออกมาเป็นสาย

“