บทที่18 ส่งอาหารว่างยามค่ำคืน

เป็นเพราะซักผ้าในหลายวันมานี้แท้ๆเลย เฟยเอ๋อนั่งมองของตนที่บวมแดงเป็นหัวแครอทด้วยความเวทนา กล้ำกลืนความไม่เป็นธรรม ทำได้เพียงปาดน้ำตาทิ้ง

ยังดีที่นางมีความอดทนมากพอ แค่มือบวมเจ็บไม่สามารถทำให้น้ำตานางไหลได้หรอก เป็นถึงนักแสดงจากศตวรรษที่21 น้ำตาเป็นเพียงแค่

บทที่19 รสชาติอันหอมหวาน

เฟยเอ๋อถือกล่องอาหารใบใหญ่ เดินผ่านแสงไฟไปตามทางเดินในวัง เดินไปเดินมาอยู่อย่างนั้น ถึงแม้จะไม่รู้ว่าตำหนักของรั่วอวิ๋นอยู่ที่ใด แต่ทว่านางยังคงเดินทอดน่องอย่างไม่รีบร้อน พระสนมรั่วอวิ๋นผู้นั่นคงหิวตายแล้วกระมัง จำได้ว่าเจอครั้งที่แล้วในตำหนักเยียนเฟย จากคำพูดยกย่องแต่

บทที่20 สิ่งแลกเปลี่ยนจากความช่างสงสัย

“แหะๆ...แหะๆ...” เฟยเอ๋อยืนขึ้นอย่างทำตัวไม่ถูก เบนสายตามองไปยังพื้นที่เต็มไปด้วยเศษอาหาร และคราบซุป นางรีบปล่อยกล่องอาหารที่ตอนนี้อ้ากระจัดกระจาย แล้วเงยหน้าขึ้นมามองโหลวเหยนหมิงที่ทำหน้าเย็นชาอยู่: “พวกท่านต่อเถอะ ข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ต่อเลย”