บทที่184

รถม้าที่เคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆก็ได้หยุดลงทันใด จึงปลุกให้โหลวเหยนหมิงที่กำลังหลับตาพักผ่อนให้ตื่นขึ้น แล้วก็เฟยเอ๋อที่หลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ตื่นขึ้นมาด้วย

“เกิดไรขึ้น?” เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้น จากนั้นก็มองไปทางโหลวเหยนหมิงที่ขมวดคิ้วขึ้นมาทันใด

“เจ้าและลูกอยู่ในรถม้านี้อย่าง

บทที่ 185

“งั้นเจ้าคือใครกัน? เจ้ารู้จักคนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? “ โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้ว มองไปทางเฟยเอ๋อ

เฟยเอ๋ออึ้งงันไป เมื่อมองไปทางโหลวเหยนหมิง จากนั้นก็มองไปทางอาการบาดเจ็บแบบบนแขนของเขา แล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าเขาเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บ นางจึงตะโกนออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็รีบดึงแขนของเขา

บทที่186

โหลวเหยนหมิงตัวสั่นเทาไปทั้งตัว ก้มมองไปทางเฟยเอ๋อที่ยิ้มอย่างชั่วร้าย : “เจ้าตั้งใจงั้นเหรือ?”

“เจ้าเองนะ?” เฟยเอ๋อกระตุกยิ้มมุมปากทันใด

ใบหน้าของโหลวเหยนหมิงยิ้มบางๆก็มาทันใด : “หรือเจ้าไม่ได้วางแผนที่จะจัดงานตอนรับที่เจ้าชอบให้?"

“เอ่อ........เจ้าเข้าใจผิดแล้วละ? ตอ