บทที่ 185

“งั้นเจ้าคือใครกัน? เจ้ารู้จักคนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? “ โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้ว มองไปทางเฟยเอ๋อ

เฟยเอ๋ออึ้งงันไป เมื่อมองไปทางโหลวเหยนหมิง จากนั้นก็มองไปทางอาการบาดเจ็บแบบบนแขนของเขา แล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าเขาเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บ นางจึงตะโกนออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็รีบดึงแขนของเขา

บทที่186

โหลวเหยนหมิงตัวสั่นเทาไปทั้งตัว ก้มมองไปทางเฟยเอ๋อที่ยิ้มอย่างชั่วร้าย : “เจ้าตั้งใจงั้นเหรือ?”

“เจ้าเองนะ?” เฟยเอ๋อกระตุกยิ้มมุมปากทันใด

ใบหน้าของโหลวเหยนหมิงยิ้มบางๆก็มาทันใด : “หรือเจ้าไม่ได้วางแผนที่จะจัดงานตอนรับที่เจ้าชอบให้?"

“เอ่อ........เจ้าเข้าใจผิดแล้วละ? ตอ

บทที่ 187

“เอาละๆ ให้เจ้าอุ้มก็ได้!” เฟยเอ๋อยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา จากนั้นก็หมุนตัวนำซาลาเปาไปวางบนอ้อมแขนของสี่เอ๋อ : “ซาลาเปาจงเชื่อฟังอ่อ ให้พี่สี่เอ๋ออุ้มหน่อยนะ!”

“ซาลาเปา?” ซีเอ๋อเงยหน้าขึ้นมองเฟยเอ๋อด้วยความตกใจ

“เอ่อ.....ซาลาเปาคือชื่อเล่นในวัยเด็กหน่ะ!” เฟยเอ๋อเกาหัวทันทีทันใ