บทที่183

หนึ่งเดือนผ่านไป

เฟยเอ๋ออุ้มซาลาเปามายืนอยู่หน้าประตูตำหนักใหญ่ พร้อมกับมองไปทางเงาของโหลวเหยนหมิงและหนันกงโม่เยวียนที่กำลังจ้องมองกันอย่างนิ่งเฉย

นางเดาไม่ออกว่า ผู้ชายทั้งสองคนกำลังคุยเรื่องอะไรถึงได้นานขนาดนี้.....

เมื่อหนันกงโม่เยวียนหันหน้าไปมองนาง เฟยเอ๋อจึงตื่นต

บทที่184

รถม้าที่เคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆก็ได้หยุดลงทันใด จึงปลุกให้โหลวเหยนหมิงที่กำลังหลับตาพักผ่อนให้ตื่นขึ้น แล้วก็เฟยเอ๋อที่หลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ตื่นขึ้นมาด้วย

“เกิดไรขึ้น?” เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้น จากนั้นก็มองไปทางโหลวเหยนหมิงที่ขมวดคิ้วขึ้นมาทันใด

“เจ้าและลูกอยู่ในรถม้านี้อย่าง

บทที่ 185

“งั้นเจ้าคือใครกัน? เจ้ารู้จักคนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? “ โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้ว มองไปทางเฟยเอ๋อ

เฟยเอ๋ออึ้งงันไป เมื่อมองไปทางโหลวเหยนหมิง จากนั้นก็มองไปทางอาการบาดเจ็บแบบบนแขนของเขา แล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าเขาเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บ นางจึงตะโกนออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็รีบดึงแขนของเขา