บทที่182

เฟยเอ๋อไม่ค่อยเข้าใจ จึงตั้งใจจะถามว่าทำไมถึงให้ยาถอนพิษกับนางไม่ได้ตอนนี้ แต่ในตอนนั้นเองโหลวเหยนหมิงก็กลับมาถึงศาลาริมน้ำพอดี พร้อมกับอุ้มเด็กที่เฟยเอ๋อไม่ได้พบหน้ามาตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วย......ลูกของนาง.......

ในขณะที่สายตาของเฟยเอ๋อกวาดไปมองเด็กที่โหลวเหยนหมิ

บทที่183

หนึ่งเดือนผ่านไป

เฟยเอ๋ออุ้มซาลาเปามายืนอยู่หน้าประตูตำหนักใหญ่ พร้อมกับมองไปทางเงาของโหลวเหยนหมิงและหนันกงโม่เยวียนที่กำลังจ้องมองกันอย่างนิ่งเฉย

นางเดาไม่ออกว่า ผู้ชายทั้งสองคนกำลังคุยเรื่องอะไรถึงได้นานขนาดนี้.....

เมื่อหนันกงโม่เยวียนหันหน้าไปมองนาง เฟยเอ๋อจึงตื่นต

บทที่184

รถม้าที่เคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆก็ได้หยุดลงทันใด จึงปลุกให้โหลวเหยนหมิงที่กำลังหลับตาพักผ่อนให้ตื่นขึ้น แล้วก็เฟยเอ๋อที่หลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ตื่นขึ้นมาด้วย

“เกิดไรขึ้น?” เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้น จากนั้นก็มองไปทางโหลวเหยนหมิงที่ขมวดคิ้วขึ้นมาทันใด

“เจ้าและลูกอยู่ในรถม้านี้อย่าง