บทที่17 ตรวจสอบ

“เลว! ปีศาจ! โง่เง่า! คนอะไร!” เฟยเอ๋อทั้งเดินทั้งบ่น สี่สัปดาห์แล้วที่เหล่าทาสรับใช้และองครักษ์เห็นนางเป็นเช่นนี้ แต่ไม่กล้าทักท้วงสิ่งใด เพียงแค่ตกตะลึงจ้องมององค์หญิงจากราชวงศ์โหลงโฉงผู้สง่างาม เปลี่ยนจากองค์หญิงมาเป็นทาสรับใช้ จากหน้ามือเป็นหลังมือ ถึงแม้จะไม่ได้แสดงอำนาจบา

บทที่18 ส่งอาหารว่างยามค่ำคืน

เป็นเพราะซักผ้าในหลายวันมานี้แท้ๆเลย เฟยเอ๋อนั่งมองของตนที่บวมแดงเป็นหัวแครอทด้วยความเวทนา กล้ำกลืนความไม่เป็นธรรม ทำได้เพียงปาดน้ำตาทิ้ง

ยังดีที่นางมีความอดทนมากพอ แค่มือบวมเจ็บไม่สามารถทำให้น้ำตานางไหลได้หรอก เป็นถึงนักแสดงจากศตวรรษที่21 น้ำตาเป็นเพียงแค่

บทที่19 รสชาติอันหอมหวาน

เฟยเอ๋อถือกล่องอาหารใบใหญ่ เดินผ่านแสงไฟไปตามทางเดินในวัง เดินไปเดินมาอยู่อย่างนั้น ถึงแม้จะไม่รู้ว่าตำหนักของรั่วอวิ๋นอยู่ที่ใด แต่ทว่านางยังคงเดินทอดน่องอย่างไม่รีบร้อน พระสนมรั่วอวิ๋นผู้นั่นคงหิวตายแล้วกระมัง จำได้ว่าเจอครั้งที่แล้วในตำหนักเยียนเฟย จากคำพูดยกย่องแต่