บทที่ 164

หลังจากงานเลี้ยงเสร้จสิ้น หนันกงโม่เหยียนก็เมาจนไม่ได้สนใจเฟยเอ๋อ นางจึงคิดที่จะวิ่งออกไปรั้งโหลวเหยนหมิงที่โดนทหารคุมตัวเอาไว้อยู่

แต่ว่าอยู่ดีๆแขนของนางก็ถูกดึงเอาไว้หนันกงโม่เหยียนใช้แขนดึงนางกลับมา

“พยุงข้าไปที่ศาลาน้ำ”หนันกงโม่เหยียนขมวดคิ้วแน่นเพราะรู้สึกปวดหัวนิดหน่อ

บทที่ 165

โหลวเหยนหมิงไม่ตอบอะไร

“เหยนหมิง ท่านเชื่อข้าใช่มั้ย？ท่านรู้ว่าข้าไม่ได้อยากทำแบบนั้นใช่มั้ย？เหยนหมิง....ท่านเชื่อข้านะ ข้าเพียงแค่ทำข้อตกลงกับเขาเท่านั้น ขอเพียงแค่ข้าทำตามที่เขาบอก เขาก็จะไม่ทรมานท่าน เหยน.....”

“ข้ารู้！”โหลวเหยนหมิงพูดออกมาพร้อมกัดฟันแน่น แล้วก็ลุกขึ้น เ

บทที่ 166

เฟยเอ๋อลืมตาขึ้นแล้วลุกจากเตียงนั่งเหม่อมองไปรอบๆ

ทุกครั้งที่ตื่นมาก็เป็นแบบนี้ นางก็มักจะคิดว่าตัวเองได้หลุดพ้นจากสำนักพิษของหนันกงโม่เหยียนแล้ว กลับไปยังสถานที่ที่นางคิดถึง แต่ทุกครั้งที่นางลืมตาขึ้น ก็ยังคงอยู่ที่นี่ เหมือนกับอยู่บนสวรรค์แต่สำหรับนางแล้วกลับเหมือนกับนรกยังไงยั