บทที่ 157

“อย่า...อย่าทำร้ายเขา....”เฟยเอ๋อพูดออกมาอย่างสุดจะทน

“เพื่อเขาเจ้าถึงพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงแบบนี้เลยหรอ？แถมยังยอมที่จะเสียเกียรติตัวเองอย่างนี้เลยหรอ？องค์หญิงเหยียนเฟย？”

“ไม่ใช่！ข้าแค่ยอมสูญเสียเกียรติยศของข้า แต่ข้าไม่ได้ทำให้เกียรติยศขององค์หญิงเหยียนเฟยต้องสูญเสีย ข้าเพีย

บทที่ 158

เฟยเอ๋อนิ่งไป แล้วก็เงยหน้าขึ้นไปมองรูปวาดบนกำแพง

ภาพวาดนั้นก็เป็นเพียงภาพวาดรูปทิวทัศน์ทั่วๆไป เฟยเอ๋อจ้องมองรูปนั้นอย่างนิ่งๆ หรือว่าแผนที่นางของวางเอาไว้จะล้มเหลวแล้วหรอ？นางเพียงแค่คิดที่จะเดินตามรอยเลือดของเขาออกไปก็เท่านั้น

แล้วนางก็ยกมือขึ้นมาลูบภาพวาดที่อยู่ตรงหน้าอย

บทที่ 159

“เฟยเอ๋อ？”เพียงชั่วพริบตาดวงตาของโหลวเหยนหมิงแดงขึ้นมา กัดฟันมองคนที่เข้ามารับแส้แทนตัวเอง แต่ตัวเองกลับไม่สามารถที่จะยื่นมือออกไปกอดนางเอาไว้ได้เลย

เฟยเอ๋อหลับตาลง สีหน้าขาวซีดไปหมด ราวกับว่ารอยแส้ที่ฟาดลงไปที่แผ่นหลังของนางอย่างแสบร้อนจะพรากชีวิตของนางไปยังไงยังงั้น

“อ้าย