บทที่ 156

ทันใดนั้นประตูคุกใต้ดินก็ถูกเปิดออกมา โหลวเหยนหมิงที่นั่งอยู่บนหญ้าแห้งกำลังพักฟื้นกำลังอยู่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินเข้ามาจึงลืมตาขึ้น มองไปยังหนันกงโม่เหยียนที่เดินเข้ามาอย่างช้าๆ

“หนันกงโม่เหยียนอุตส่าห์มาที่นี่ แต่ข้าไม่สามารถออกไปต้อนรับได้ ช่างเสียมารยาทจริงๆ”ถึงแม้ว่าเข

บทที่ 157

“อย่า...อย่าทำร้ายเขา....”เฟยเอ๋อพูดออกมาอย่างสุดจะทน

“เพื่อเขาเจ้าถึงพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงแบบนี้เลยหรอ？แถมยังยอมที่จะเสียเกียรติตัวเองอย่างนี้เลยหรอ？องค์หญิงเหยียนเฟย？”

“ไม่ใช่！ข้าแค่ยอมสูญเสียเกียรติยศของข้า แต่ข้าไม่ได้ทำให้เกียรติยศขององค์หญิงเหยียนเฟยต้องสูญเสีย ข้าเพีย

บทที่ 158

เฟยเอ๋อนิ่งไป แล้วก็เงยหน้าขึ้นไปมองรูปวาดบนกำแพง

ภาพวาดนั้นก็เป็นเพียงภาพวาดรูปทิวทัศน์ทั่วๆไป เฟยเอ๋อจ้องมองรูปนั้นอย่างนิ่งๆ หรือว่าแผนที่นางของวางเอาไว้จะล้มเหลวแล้วหรอ？นางเพียงแค่คิดที่จะเดินตามรอยเลือดของเขาออกไปก็เท่านั้น

แล้วนางก็ยกมือขึ้นมาลูบภาพวาดที่อยู่ตรงหน้าอย