บทที่ 146

หนันกงโม่เหยียนขมวดคิ้วแล้วโน้มตัวลงจ้องสายตานางอย่างละเอียด：“ถ้าหากว่าเจ้าลืมไปแล้วจริงๆ บทที่เจอข้าทำไมเจ้าถึงได้กลัวข้าถึงขนาดนั้น หรือว่า....สิ่งที่เจ้าติดค้างข้า เจ้ายังคงลืมไม่ลงอย่างนั้นหรือ？”

เฟยเอ๋อรู้สึกแค่ว่าปลายคางตัวเองถูกบีบอย่างแน่น และเหมือนกับต้องการบีบนางให้แ

บทที่ 147

“โม่เหยียน ปล่อยข้าเถอะนะ ได้มั้ย....”นางพูดออกมาด้วยเสียงสะอึกสะอื้น ดวงตาก็เต้มไปด้วยความเจ็บปวด แท้จริงแล้วนางก็ไม่ใช่คนที่มีจิตใจอำมหิตที่ทุกคนต่างรือกันทั่วทั้งแคว้นแบบนั้น ที่จริงจิตใจของนางกลับอ่อนโยนมากกว่าใครด้วยซ้ำ...

“เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า และเป็นได้เพียงแค่ของข้าเท

บทที่ 148

ห้าปีก่อน —

บทที่องค์หญิงเหยียนเฟยอายุได้สิบสองปีพระมารดาของนางก็ได้สิ้นชีวิต ก่อนที่พระมารดานางจะสิ้นชีวิตได้บอกกับนางอย่างชัดเจนทีละคำทีละคำ ว่านางจะต้องทำตัวให้ดูแข็งแกร่ง ไม่ให้ทำตัวอ่อนแอที่ใครก็สามารถรังแกนางได้ ถึงแม้ว่าคนจะพูดถึงว่าเราไม่ดีก็ตามแต่ ขอแค่เราเข้มแข็งพอ ก