ตอน 145
ข้ามภพไร้รัก
บทที่ 145
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงปรบมือดังเข้ามาหู เฟยเอ๋อตกใจอย่างแรงแล้วรีบหันกลับไปมอง เงาของคนที่ยืนนิ่งที่ดูเหมือนแปลกตาและดูเหมือนคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”เฟยเอ๋อยกมือมากุมที่หน้าอก เพราะความมืดสลัวนางจึงมองเห็นแค่เงาของเขา กลับมองไม่ชัดว่าลักษณะเป็นยังไง
ผู้ช
ตอน 146
บทที่ 146
หนันกงโม่เหยียนขมวดคิ้วแล้วโน้มตัวลงจ้องสายตานางอย่างละเอียด:“ถ้าหากว่าเจ้าลืมไปแล้วจริงๆ บทที่เจอข้าทำไมเจ้าถึงได้กลัวข้าถึงขนาดนั้น หรือว่า....สิ่งที่เจ้าติดค้างข้า เจ้ายังคงลืมไม่ลงอย่างนั้นหรือ?”
เฟยเอ๋อรู้สึกแค่ว่าปลายคางตัวเองถูกบีบอย่างแน่น และเหมือนกับต้องการบีบนางให้แ
ตอน 147
บทที่ 147
“โม่เหยียน ปล่อยข้าเถอะนะ ได้มั้ย....”นางพูดออกมาด้วยเสียงสะอึกสะอื้น ดวงตาก็เต้มไปด้วยความเจ็บปวด แท้จริงแล้วนางก็ไม่ใช่คนที่มีจิตใจอำมหิตที่ทุกคนต่างรือกันทั่วทั้งแคว้นแบบนั้น ที่จริงจิตใจของนางกลับอ่อนโยนมากกว่าใครด้วยซ้ำ...
“เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า และเป็นได้เพียงแค่ของข้าเท