บทที่ 145

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงปรบมือดังเข้ามาหู เฟยเอ๋อตกใจอย่างแรงแล้วรีบหันกลับไปมอง เงาของคนที่ยืนนิ่งที่ดูเหมือนแปลกตาและดูเหมือนคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน

“เจ้าเป็นใครกันแน่？”เฟยเอ๋อยกมือมากุมที่หน้าอก เพราะความมืดสลัวนางจึงมองเห็นแค่เงาของเขา กลับมองไม่ชัดว่าลักษณะเป็นยังไง

ผู้ช

บทที่ 146

หนันกงโม่เหยียนขมวดคิ้วแล้วโน้มตัวลงจ้องสายตานางอย่างละเอียด：“ถ้าหากว่าเจ้าลืมไปแล้วจริงๆ บทที่เจอข้าทำไมเจ้าถึงได้กลัวข้าถึงขนาดนั้น หรือว่า....สิ่งที่เจ้าติดค้างข้า เจ้ายังคงลืมไม่ลงอย่างนั้นหรือ？”

เฟยเอ๋อรู้สึกแค่ว่าปลายคางตัวเองถูกบีบอย่างแน่น และเหมือนกับต้องการบีบนางให้แ

บทที่ 147

“โม่เหยียน ปล่อยข้าเถอะนะ ได้มั้ย....”นางพูดออกมาด้วยเสียงสะอึกสะอื้น ดวงตาก็เต้มไปด้วยความเจ็บปวด แท้จริงแล้วนางก็ไม่ใช่คนที่มีจิตใจอำมหิตที่ทุกคนต่างรือกันทั่วทั้งแคว้นแบบนั้น ที่จริงจิตใจของนางกลับอ่อนโยนมากกว่าใครด้วยซ้ำ...

“เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า และเป็นได้เพียงแค่ของข้าเท