บทที่ 147

“โม่เหยียน ปล่อยข้าเถอะนะ ได้มั้ย....”นางพูดออกมาด้วยเสียงสะอึกสะอื้น ดวงตาก็เต้มไปด้วยความเจ็บปวด แท้จริงแล้วนางก็ไม่ใช่คนที่มีจิตใจอำมหิตที่ทุกคนต่างรือกันทั่วทั้งแคว้นแบบนั้น ที่จริงจิตใจของนางกลับอ่อนโยนมากกว่าใครด้วยซ้ำ...

“เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า และเป็นได้เพียงแค่ของข้าเท

บทที่ 148

ห้าปีก่อน —

บทที่องค์หญิงเหยียนเฟยอายุได้สิบสองปีพระมารดาของนางก็ได้สิ้นชีวิต ก่อนที่พระมารดานางจะสิ้นชีวิตได้บอกกับนางอย่างชัดเจนทีละคำทีละคำ ว่านางจะต้องทำตัวให้ดูแข็งแกร่ง ไม่ให้ทำตัวอ่อนแอที่ใครก็สามารถรังแกนางได้ ถึงแม้ว่าคนจะพูดถึงว่าเราไม่ดีก็ตามแต่ ขอแค่เราเข้มแข็งพอ ก

บทที่ 149

สามเดือนต่อมา องค์หญิงเหยียนเฟยที่กำลังแช่น้ำในอ่างอาบน้ำอยู่ดีๆก็มีลมพัดเข้ามารอบด้าน เหยียนเฟยสะดุ้งเฮือกรีบเงยหน้าขึ้นทันที แล้วก็หันไปเห็นผู้ชายคนนึงที่อยู่ดีๆก็มายืนอยู่ตรงหลังผ้าม่าน

“ใครน่ะ？”เฟยเอ๋อตกใจอย่างแรง รีบหยิบชุดขึ้นมาสวมใส่ทันที แล้วรีบวิ่งออกมาจากอ่างอาบน้ำ