บทที่ 144

“ไม่ใช่！“เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้นพูด：”ทหารที่คอยดูแลข้าของท่านข้าเคยเจอมาหมดแล้ว ถึงแม้ว่าจะคอยอยู่ในที่ลับ แต่ว่าพวกเขาไม่เคยใช้สายตาแบบนี้มองข้า และอีกอย่างพวกเขาก็ไม่เคยทำให้ข้ารู้สึกได้ว่า พวกเขาอยู่ใกล้ๆข้า แต่ว่า แต่ว่าสายตาแบบนั้น...เขา...เหมือนกับเป็นสายตาของคนที่พวกเราเจอครั้งก่อน

บทที่ 145

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงปรบมือดังเข้ามาหู เฟยเอ๋อตกใจอย่างแรงแล้วรีบหันกลับไปมอง เงาของคนที่ยืนนิ่งที่ดูเหมือนแปลกตาและดูเหมือนคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน

“เจ้าเป็นใครกันแน่？”เฟยเอ๋อยกมือมากุมที่หน้าอก เพราะความมืดสลัวนางจึงมองเห็นแค่เงาของเขา กลับมองไม่ชัดว่าลักษณะเป็นยังไง

ผู้ช

บทที่ 146

หนันกงโม่เหยียนขมวดคิ้วแล้วโน้มตัวลงจ้องสายตานางอย่างละเอียด：“ถ้าหากว่าเจ้าลืมไปแล้วจริงๆ บทที่เจอข้าทำไมเจ้าถึงได้กลัวข้าถึงขนาดนั้น หรือว่า....สิ่งที่เจ้าติดค้างข้า เจ้ายังคงลืมไม่ลงอย่างนั้นหรือ？”

เฟยเอ๋อรู้สึกแค่ว่าปลายคางตัวเองถูกบีบอย่างแน่น และเหมือนกับต้องการบีบนางให้แ