บทที่ 143

สำนักพิษที่หนึ่ง –

หน้ากากสีเงินเปล่งประกายระยิบระยับออกมาสุดลูกหูลูกตา เป็นแสงที่ทำให้รู้สึกยิ่งมองยิ่งหนาวสั่น

หนันกงโม่เหยียนอยู่ในห้องที่เย็นเฉียบ แล้วยืนมองตัวเองในกระจกที่เอาหน้ากากสีเงินมาปิดไว้ครึ่งหน้า มองอยู่นานอย่างไร้สติ วันนี้เป็นครั้งที่สี่สิบเก้าที่เขาพยา

บทที่ 144

“ไม่ใช่！“เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้นพูด：”ทหารที่คอยดูแลข้าของท่านข้าเคยเจอมาหมดแล้ว ถึงแม้ว่าจะคอยอยู่ในที่ลับ แต่ว่าพวกเขาไม่เคยใช้สายตาแบบนี้มองข้า และอีกอย่างพวกเขาก็ไม่เคยทำให้ข้ารู้สึกได้ว่า พวกเขาอยู่ใกล้ๆข้า แต่ว่า แต่ว่าสายตาแบบนั้น...เขา...เหมือนกับเป็นสายตาของคนที่พวกเราเจอครั้งก่อน

บทที่ 145

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงปรบมือดังเข้ามาหู เฟยเอ๋อตกใจอย่างแรงแล้วรีบหันกลับไปมอง เงาของคนที่ยืนนิ่งที่ดูเหมือนแปลกตาและดูเหมือนคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน

“เจ้าเป็นใครกันแน่？”เฟยเอ๋อยกมือมากุมที่หน้าอก เพราะความมืดสลัวนางจึงมองเห็นแค่เงาของเขา กลับมองไม่ชัดว่าลักษณะเป็นยังไง

ผู้ช