บทที่ 142

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เฟยเอ๋อกลับไม่ยอมพักผ่อน เพียงแค่ให้สี่เอ๋อเอาน้ำออกไป แล้วนางก็สวมชุด แล้วก็เอาปิ่นหยกปักผมตัวเองทั้งที่ยังกึ่งเปียกอยู่แบบนั้น แล้วก็ย่องออกไปอย่างเงียบๆ

สามีของนางต้องทรมานตัวเองเพราะนางหนีออกไปจากตำหนักเป็นเวลาเดือนกว่า มิน่าตั้งแต่นางกลับมาถึงรู้สึกว่า

บทที่ 143

สำนักพิษที่หนึ่ง –

หน้ากากสีเงินเปล่งประกายระยิบระยับออกมาสุดลูกหูลูกตา เป็นแสงที่ทำให้รู้สึกยิ่งมองยิ่งหนาวสั่น

หนันกงโม่เหยียนอยู่ในห้องที่เย็นเฉียบ แล้วยืนมองตัวเองในกระจกที่เอาหน้ากากสีเงินมาปิดไว้ครึ่งหน้า มองอยู่นานอย่างไร้สติ วันนี้เป็นครั้งที่สี่สิบเก้าที่เขาพยา

บทที่ 144

“ไม่ใช่！“เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้นพูด：”ทหารที่คอยดูแลข้าของท่านข้าเคยเจอมาหมดแล้ว ถึงแม้ว่าจะคอยอยู่ในที่ลับ แต่ว่าพวกเขาไม่เคยใช้สายตาแบบนี้มองข้า และอีกอย่างพวกเขาก็ไม่เคยทำให้ข้ารู้สึกได้ว่า พวกเขาอยู่ใกล้ๆข้า แต่ว่า แต่ว่าสายตาแบบนั้น...เขา...เหมือนกับเป็นสายตาของคนที่พวกเราเจอครั้งก่อน