บทที่ 137

วันที่สอง

เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้นมองสีนภาแวบหนึ่ง และมองนกนางแอ่นซึ่งบินโรยต่ำลง เบนสายตามองฝูงมดที่ปีนป่ายด้วยความรวดเร็วในมุมบนถนนใหญ่อย่างละเอียด ก่อนมุ่นคิ้วงาม หันหน้าหมายจะไปบอกโหลวเหยนหมิงว่าฝนใกล้ตกแล้ว แต่กลับมองเห็นฝูงชนตระการตาบนท้องถนนในตลาดราตรีซึ่งดูเหมือนว่าจะมากมายก

บทที่ 138

ฉับพลัน รอบเอวก็คับแน่น เฟยเอ๋อนิ่งงัน หันหน้ามองเข้าไปในดวงตาของโหลวเหยนหมิงอย่างตื่นตระหนก

“เหยนหมิง..?”

“ข้าคิด ข้ากำลังหึงอยู่” โหลวเหยนหมิงมุ่นคิ้ว

เฟยเอ๋อมองเขาอย่างประหลาดใจ ฉับพลันก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ยกมือขึ้นไปลูบไล้หน้าผากของโหลวเหยนหมิง “ตัวร้อ

บทที่ 139

บนหน้าของโหลวเหยนหมิงพลันเต็มไปด้วยขีดสีดำ สาวเท้าเนิบนาบเดินตามหลังเฟยเอ๋อกลับเข้าบนท้องถนน เดินมายังด้านหน้าแผงร้านเล็กอันหนึ่ง ก็มองเห็นแท่งโลหะเงินและผ้าฝ้ายราคาถูกกองหนึ่งแขวนอยู่ตรงกลางบนกรอบสี่เหลี่ยมทีละอัน

“ก็คืออันนี้แหละ วงล้อมชุด ข้าไม่ได้เล่นอันนี้มานานมากแล้ว!” เฟ