บทที่ 122

มักรู้สึกได้เนืองๆ ว่าในคำพูดของโหลวฮ่าวเยว่วันนี้ราวกับมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ โหลวเหยนหมิงพลันมุ่นคิ้วขึ้นมองยังเขา “เจ้ามีข่าวคราวของนาง?”

แววตาโหลวฮ่าวเยว่ทอประกายอ่อนๆ “ไม่มี...”

โหลวเหยนหมิงหรี่ตาเย็นเยียบลงมองทางสีหน้าของโหลวฮ่าวเยว่

“บอกว่าไม่มีก็ไม่มี

บทที่ 123

วันถัดมา

เฟยเอ๋อเดินตามหลิงเชียนเจว๋มาถึงหน้าประตูหลิวเซียงฝาง เฟยเอ๋อเหลือบตาขึ้น มองยังป้ายร้านด้านบน เห็นว่ามุมล่างสลักสัญลักษณ์ของจวนหลิง เอาไว้อยู่

“ที่แท้โรงเหล้าแห่งนี้ก็เป็นอุตสาหกรรมของจวนหลิง สินะ” เฟยเอ๋อยกปาก “ท่านไม่จริงใจ!”

“เหตุใดข้าจึงไม่จริงใจเล

บทที่ 124

หลิงเชียนเจว๋หรี่ตาลง มองปฏิกิริยาตอบสนองของเฟยเอ๋อ

เฟยเอ๋อแม้แต่เคี้ยวก็ไม่เคี้ยว รีบร้อนกลืนเข้าไป ถัดมาก็เงิยหน้าจ้องเขา “เอาล่ะ กินแล้ว!”

นางไม่เป็นไร? เช่นนั้นไม่ใช่ว่านางปิดบังเขาเรื่องโรคอะไร...หลิงเชียนเจว๋ปรนลมหายใจเบาๆ ยกมือไปลูบกระหม่อมเฟยเอ๋อราวกับชมเชย ก่