บทที่112

“ข้าเป็น...ข้าเป็นหัวขโมยที่ขโมยของชิ้นเล็กๆน้อยๆอยู่ในตำหนักแล้วจึงได้หนีออกมา！”เฟยเอ๋อถอนใจออกมา แล้วเงยหน้าขึ้นมามองหลิงเชียนเจว่ด้วยสายตาที่พยายามทำให้ไม่มีพิรุธมากที่สุดจ้องมองเขาที่กำลังจ้องจับผิดนางอยู่：“ใครจะไปรู้ว่าตำหนักนั้นจะหวงของขนาดนี้ ข้าแค่ขโมยของเล็กๆน้อยๆเองยังไม่ยอม

บทที่113

“ท่านวางแผนไว้ก็เพื่อหลอกลวงข้า！”เฟยเอ๋อกัดฟันกร่อด แล้วหันไปมองใบหน้าที่ดูสบายอกสบายใจของหลิงเชียนเจว่：“ถ้าท่านไม่อยากเห็นข้าโวยวายก็พูดออกมาตรงๆ ทำไมจะต้องให้ข้าไปคอยดูแลท่านด้วย？อย่างน้อยข้าก็เป็นถึง....”

“เป็นอะไร？”หลิงเชียนเจว่ถามเฟยเอ๋อที่หยุดพูดทันที แม้ว่านางจะหีบเสียง

บทที่114

ทันใดนั้น เงาของพระชายาของตำหนักอ๋องเหยนหมิงก็เข้ามาในสมองของเขาทันที

“ไม่น่าจะใช่นะ.......”หลิงเชียนเจว่ขมวดคิ้วแน่น

“ไม่น่าจะอะไร？”เฟยเอ๋อที่กำลังปูผ้าปูเตียงอยู่ยืนขึ้น แล้วหันมาจ้องเขม่งเขาทันที

“ไม่มีอะไร！”หลิงเชียนเจว่มองเฟยเอ๋อแวบนึง

แล้วก็ยิ้มออก