บทที่111

“หมายความว่ายังไงถึงบอกว่าจอมปลอม？”เฟยเอ๋อเบิกตากว้างแล้วหันกลับไปจ้องหลิงเชียนเจว่เขม่ง

วันนี้อารมณ์ของเขาค่อนข้างฉุนเฉียวอย่างมาก เดิมทีก็ไม่ใช่คุณชายที่ดูมีความสุขุมนึ่มนวลอยู่แล้ว และยิ่งไม่เหมือนพ่อค้าที่ดูฉลาดปราดเปรื่องอะไรด้วย

“ชิ！”หลิงเชียนเจว่ยิ้มออกมาเบาๆ แล้ว

บทที่112

“ข้าเป็น...ข้าเป็นหัวขโมยที่ขโมยของชิ้นเล็กๆน้อยๆอยู่ในตำหนักแล้วจึงได้หนีออกมา！”เฟยเอ๋อถอนใจออกมา แล้วเงยหน้าขึ้นมามองหลิงเชียนเจว่ด้วยสายตาที่พยายามทำให้ไม่มีพิรุธมากที่สุดจ้องมองเขาที่กำลังจ้องจับผิดนางอยู่：“ใครจะไปรู้ว่าตำหนักนั้นจะหวงของขนาดนี้ ข้าแค่ขโมยของเล็กๆน้อยๆเองยังไม่ยอม

บทที่113

“ท่านวางแผนไว้ก็เพื่อหลอกลวงข้า！”เฟยเอ๋อกัดฟันกร่อด แล้วหันไปมองใบหน้าที่ดูสบายอกสบายใจของหลิงเชียนเจว่：“ถ้าท่านไม่อยากเห็นข้าโวยวายก็พูดออกมาตรงๆ ทำไมจะต้องให้ข้าไปคอยดูแลท่านด้วย？อย่างน้อยข้าก็เป็นถึง....”

“เป็นอะไร？”หลิงเชียนเจว่ถามเฟยเอ๋อที่หยุดพูดทันที แม้ว่านางจะหีบเสียง