บทที่ 110

เฟยเอ๋อเบี่ยงสายตาลงมามองเงินที่อยู่ในมือของเจ้าของร้าน คนที่ลืมหยิบเงินติดมือออกมาด้วยอย่างนาง ตอนนี้เป็นธรรมดาที่พอเห็นเงินแล้วสายตาก็ต้องลุกเป็นไฟ แต่ว่าตอนนี้....คนอย่างฉูเฟยเอ๋อตกอับจนต้องมานั่งร้องเพลงให้คนอื่นฟังเลยหรอ？

“แม่นาง！ท่านยังต้องการอะไรเพิ่มมั้ย？ขอเพียงแค่ทำให

บทที่111

“หมายความว่ายังไงถึงบอกว่าจอมปลอม？”เฟยเอ๋อเบิกตากว้างแล้วหันกลับไปจ้องหลิงเชียนเจว่เขม่ง

วันนี้อารมณ์ของเขาค่อนข้างฉุนเฉียวอย่างมาก เดิมทีก็ไม่ใช่คุณชายที่ดูมีความสุขุมนึ่มนวลอยู่แล้ว และยิ่งไม่เหมือนพ่อค้าที่ดูฉลาดปราดเปรื่องอะไรด้วย

“ชิ！”หลิงเชียนเจว่ยิ้มออกมาเบาๆ แล้ว

บทที่112

“ข้าเป็น...ข้าเป็นหัวขโมยที่ขโมยของชิ้นเล็กๆน้อยๆอยู่ในตำหนักแล้วจึงได้หนีออกมา！”เฟยเอ๋อถอนใจออกมา แล้วเงยหน้าขึ้นมามองหลิงเชียนเจว่ด้วยสายตาที่พยายามทำให้ไม่มีพิรุธมากที่สุดจ้องมองเขาที่กำลังจ้องจับผิดนางอยู่：“ใครจะไปรู้ว่าตำหนักนั้นจะหวงของขนาดนี้ ข้าแค่ขโมยของเล็กๆน้อยๆเองยังไม่ยอม