บทที่ 109

เฟยเอ๋อยืนอยู่กลางถนน มองไปบนถนนที่ดูงดงาม แล้วก็พลันนึกถึงคำพูดของชายแก่คนนั้น

นางอยู่แบบนั้นจนได้ยินเสียงฟ้าร้องดังขึ้น แล้วมองไปรอบๆที่ไม่รู้ว่าผู้คนหายไปกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่นางยังไม่ทันจะรู้สึกตัวฝนก็ดันตกเทลงมาอย่างแรง

เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างตะลึง หันไปมองท้อง

บทที่ 110

เฟยเอ๋อเบี่ยงสายตาลงมามองเงินที่อยู่ในมือของเจ้าของร้าน คนที่ลืมหยิบเงินติดมือออกมาด้วยอย่างนาง ตอนนี้เป็นธรรมดาที่พอเห็นเงินแล้วสายตาก็ต้องลุกเป็นไฟ แต่ว่าตอนนี้....คนอย่างฉูเฟยเอ๋อตกอับจนต้องมานั่งร้องเพลงให้คนอื่นฟังเลยหรอ？

“แม่นาง！ท่านยังต้องการอะไรเพิ่มมั้ย？ขอเพียงแค่ทำให

บทที่111

“หมายความว่ายังไงถึงบอกว่าจอมปลอม？”เฟยเอ๋อเบิกตากว้างแล้วหันกลับไปจ้องหลิงเชียนเจว่เขม่ง

วันนี้อารมณ์ของเขาค่อนข้างฉุนเฉียวอย่างมาก เดิมทีก็ไม่ใช่คุณชายที่ดูมีความสุขุมนึ่มนวลอยู่แล้ว และยิ่งไม่เหมือนพ่อค้าที่ดูฉลาดปราดเปรื่องอะไรด้วย

“ชิ！”หลิงเชียนเจว่ยิ้มออกมาเบาๆ แล้ว