บทที่ 11 นางถูกทุกคนเย็นชาใส่

เป็นจังหวะที่เฟยเอ๋อก้มหน้าต่ำลงไม่กล้ามองหน้าผู้ชายคนนี้ เขาจึงพูดขึ้น

“เป็นถึงองค์หญิงของราชวงศ์โหลงโฉงแต่กลับต้องมาใส่ชุดสาวใช้แบบนี้ แล้วยังถูกทหารจับส่งตัวไปอยู่ที่อื่นอีก ช่างน่าเวทนาจริงๆ !”

เฟยเอ๋อสั่นไปทั้งตัว เงยหน้าขึ้นมามองแต่ไม่กล้าพู

บทที่ 12 พ่อบ้านใจโหด

“เจ้าชื่ออะไร?” พ่อบ้านจ้าวเดินเข้ามาตรงหน้าของนาง ดวงตาคู่นั้นที่คล้ายกับหนูจ้องตะคลุบเหงื่อมองมาที่ใบหน้าอันเอิ่บอิ่มของนาง

“ฉูเฟยเอ๋อ” นางก้มหน้าแล้วพูด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมองหน้าเขาที่มีดวงตาที่ไม่รู้ว่าคิดดีหรือร้าย

“เงยหน้าขึ้นมา!” พ่อบ้านจ้าวสั่ง

บทที่ 13 เรี่ยวแรงของคนที่ต่ำต้อย

วันต่อมา

ในศตวรรษที่ 21 การเป็นนักแสดงนั้นทำให้ชินกับการตื่นเช้าและเกลียดที่สุดก็คือ ต้องตื่นแต่เช้า เฟยเอ๋อลืมตาชึ้นพร้อมกับขอบตาที่คล้ำทั้งสองด้าน และก็ยังมองได้ไม่ชัดมาก นางเห็นสีเอ๋อที่กำลังล้างหน้าแต่งตัว “นอนหลับสบายจริงๆ แล้วใครมันมาตีฆ้องอยู่ข