บทที่ 10 คนที่ดูเหมือนป่วยเรื้อรัง

ทันใดนั้นก็มีทหารองครักษ์สองนายบุกเข้ามา แล้วมองมายังเฟยเอ๋อ“ท่านไหนคือฉูเฟยเอ๋อ”

เฟยเอ๋อจ้องเขม่งไปที่ทหารหน้านิ่งสองคนนั้น “มีอะไร”

พวกเขามองมาที่นางแว๊บนึง แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“รับสั่งจากท่านอ๋อง ชายาเอกฉูเฟยเอ๋อถูกลดตำแหน่งแล้ว จ

บทที่ 11 นางถูกทุกคนเย็นชาใส่

เป็นจังหวะที่เฟยเอ๋อก้มหน้าต่ำลงไม่กล้ามองหน้าผู้ชายคนนี้ เขาจึงพูดขึ้น

“เป็นถึงองค์หญิงของราชวงศ์โหลงโฉงแต่กลับต้องมาใส่ชุดสาวใช้แบบนี้ แล้วยังถูกทหารจับส่งตัวไปอยู่ที่อื่นอีก ช่างน่าเวทนาจริงๆ !”

เฟยเอ๋อสั่นไปทั้งตัว เงยหน้าขึ้นมามองแต่ไม่กล้าพู

บทที่ 12 พ่อบ้านใจโหด

“เจ้าชื่ออะไร?” พ่อบ้านจ้าวเดินเข้ามาตรงหน้าของนาง ดวงตาคู่นั้นที่คล้ายกับหนูจ้องตะคลุบเหงื่อมองมาที่ใบหน้าอันเอิ่บอิ่มของนาง

“ฉูเฟยเอ๋อ” นางก้มหน้าแล้วพูด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมองหน้าเขาที่มีดวงตาที่ไม่รู้ว่าคิดดีหรือร้าย

“เงยหน้าขึ้นมา!” พ่อบ้านจ้าวสั่ง