บทที่ 107

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้วแน่น เห็นว่านางเริ่มมีปฏิกิริยา ก็รีบหยิบถ้วยโจ๊กขึ้นมาทันที แล้วก็ตักขึ้นเพื่อป้อนนาง

“ฟังเข้า กินเข้าไป！”เหมือนเด็กที่ต้องการให้เอาใจยังไงยังงั้น โหลวเหยนหมิงมองเฟยเอ๋อที่ดูอ่อนแอกว่าทุกครั้งอย่างสงสาร

เฟยเอ๋อไม่ได้ขยับปาก แต่อย่างใดเพียงแค่เบี่ยง

บทที่ 108

“ท่านอ๋อง！ท่านอ๋อง！แย่แล้ว！ท่านอ๋อง！”ฟ้าพึ่งจะสาง สี่เอ๋อก็วิ่งมาจากตำหนักเหยียนเฟยมาที่เหยนหมิงโหลวอย่างลนลาน

พอได้ยินเสียงของสี่เอ๋อ โหลวเหยนหมิงก็รีบลุกออกมาอย่างรวดเร็ว มองเห็นหน้าตาสี่เอ๋อที่ดูกระวนกระวาย แล้วรีบเอามือขึ้นมาจับนางไว้เพื่อเรียกสติแล้วขมวดคิ้วถามนาง：“มีอะไร

บทที่ 109

เฟยเอ๋อยืนอยู่กลางถนน มองไปบนถนนที่ดูงดงาม แล้วก็พลันนึกถึงคำพูดของชายแก่คนนั้น

นางอยู่แบบนั้นจนได้ยินเสียงฟ้าร้องดังขึ้น แล้วมองไปรอบๆที่ไม่รู้ว่าผู้คนหายไปกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่นางยังไม่ทันจะรู้สึกตัวฝนก็ดันตกเทลงมาอย่างแรง

เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างตะลึง หันไปมองท้อง