บทที่ 106

สามวันต่อมา ทั้งตำหนักเหยนหมิงเหมือนกับว่าโดนแช่ให้อยู่ในความมืดมน ไม่มีใครกล้าที่จะอ้าปากพูดอะไรเลยรวมถึงบรรดาสาวใช้และทหารที่อยู่ภายในตำหนัก ก็พากันหลบโหลวเหยนหมิงที่เป็นนายใหญ่ของตำหนักและก็พยายามอยู่ให้ห่างจากตำหนักเหยียนเฟยระยะนึง

สามวันแล้วที่ตำหนักเหยียนเฟยไม่อนุญาตให้

บทที่ 106

บทที่106

พอได้ยินคำว่าท่านอ๋องสองคำนี้ เฟยเอ๋อกลัวขึ้นมาทันที แล้วก็รีบเอาหน้าเข้าไปหลบที่หลังของหลิงเชียนเจว่ทันที หลิงเชียนเจว่ชะงักไป แล้วก็เอามือไปวางที่หลังของเฟยเอ๋อ แล้วจึงหันกลับมามองคนที่พึ่งเดินเข้า

“ได้ยินมาว่า ไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเจ้าได้นำเข้าผ้าไหมขาวเงิน เอามา

บทที่ 107

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้วแน่น เห็นว่านางเริ่มมีปฏิกิริยา ก็รีบหยิบถ้วยโจ๊กขึ้นมาทันที แล้วก็ตักขึ้นเพื่อป้อนนาง

“ฟังเข้า กินเข้าไป！”เหมือนเด็กที่ต้องการให้เอาใจยังไงยังงั้น โหลวเหยนหมิงมองเฟยเอ๋อที่ดูอ่อนแอกว่าทุกครั้งอย่างสงสาร

เฟยเอ๋อไม่ได้ขยับปาก แต่อย่างใดเพียงแค่เบี่ย