บทที่ 105

บทที่105

“ทำไมโลกใบนี้ต้องมีคนที่โง่อย่างข้าด้วย！“เฟยเอ๋อร้องออกมาด้วยความอัดอั้น แล้วหันไปจ้องสายตาที่เต็มไปด้วยความทรมานของโหลวเหยนหมิง：”ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ความสุขของเมื่อวานและทุกวันที่ผ่านมาที่แท้ มันเป็นเพียงเพราะเจ้าทำเพื่อสิ่งที่เจ้าต้องการที่จะได้เลยเสแสร้งแกล้งแสดงละค

บทที่ 106

สามวันต่อมา ทั้งตำหนักเหยนหมิงเหมือนกับว่าโดนแช่ให้อยู่ในความมืดมน ไม่มีใครกล้าที่จะอ้าปากพูดอะไรเลยรวมถึงบรรดาสาวใช้และทหารที่อยู่ภายในตำหนัก ก็พากันหลบโหลวเหยนหมิงที่เป็นนายใหญ่ของตำหนักและก็พยายามอยู่ให้ห่างจากตำหนักเหยียนเฟยระยะนึง

สามวันแล้วที่ตำหนักเหยียนเฟยไม่อนุญาตให้

บทที่ 106

บทที่106

พอได้ยินคำว่าท่านอ๋องสองคำนี้ เฟยเอ๋อกลัวขึ้นมาทันที แล้วก็รีบเอาหน้าเข้าไปหลบที่หลังของหลิงเชียนเจว่ทันที หลิงเชียนเจว่ชะงักไป แล้วก็เอามือไปวางที่หลังของเฟยเอ๋อ แล้วจึงหันกลับมามองคนที่พึ่งเดินเข้า

“ได้ยินมาว่า ไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเจ้าได้นำเข้าผ้าไหมขาวเงิน เอามา