บทที่105

“ทำไมโลกใบนี้ต้องมีคนที่โง่อย่างข้าด้วย！“เฟยเอ๋อร้องออกมาด้วยความอัดอั้น แล้วหันไปจ้องสายตาที่เต็มไปด้วยความทรมานของโหลวเหยนหมิง：”ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ความสุขของเมื่อวานและทุกวันที่ผ่านมาที่แท้ มันเป็นเพียงเพราะเจ้าทำเพื่อสิ่งที่เจ้าต้องการที่จะได้เลยเสแสร้งแกล้งแสดงละครตบตาแบบนี้

บทที่106

พอได้ยินคำว่าท่านอ๋องสองคำนี้ เฟยเอ๋อกลัวขึ้นมาทันที แล้วก็รีบเอาหน้าเข้าไปหลบที่หลังของหลิงเชียนเจว่ทันที หลิงเชียนเจว่ชะงักไป แล้วก็เอามือไปวางที่หลังของเฟยเอ๋อ แล้วจึงหันกลับมามองคนที่พึ่งเดินเข้า

“ได้ยินมาว่า ไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเจ้าได้นำเข้าผ้าไหมขาวเงิน เอามาให้ข้าดูหน่

บทที่ 107

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้วแน่น เห็นว่านางเริ่มมีปฏิกิริยา ก็รีบหยิบถ้วยโจ๊กขึ้นมาทันที แล้วก็ตักขึ้นเพื่อป้อนนาง

“ฟังเข้า กินเข้าไป！”เหมือนเด็กที่ต้องการให้เอาใจยังไงยังงั้น โหลวเหยนหมิงมองเฟยเอ๋อที่ดูอ่อนแอกว่าทุกครั้งอย่างสงสาร

เฟยเอ๋อไม่ได้ขยับปาก แต่อย่างใดเพียงแค่เบี่ยง