บทที่104

“ข้า....ข้าเป็นแค่คนโง่คนนึง....”เฟยเอ๋อพูดออกมาพร้อมยิ้มทั้งน้ำตา：“คาดไม่ถึงว่าข้าจะเป็นคนที่โง่เง้าขนาดนี้！”

“พอเห็นแบบนี้ วันนี้ข้าไม่ควรถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเลยจริงๆ！”โหลวโม่ชูขมวดคิ้วแน่น

“หรือว่าพวกท่านคิดจะหลอกข้าไปตลอดชีวิตเลยหรอ？ห้ะ？”เฟยเอ๋อเอามือมาจับที่หน้าอกไ

บทที่105

“ทำไมโลกใบนี้ต้องมีคนที่โง่อย่างข้าด้วย！“เฟยเอ๋อร้องออกมาด้วยความอัดอั้น แล้วหันไปจ้องสายตาที่เต็มไปด้วยความทรมานของโหลวเหยนหมิง：”ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ความสุขของเมื่อวานและทุกวันที่ผ่านมาที่แท้ มันเป็นเพียงเพราะเจ้าทำเพื่อสิ่งที่เจ้าต้องการที่จะได้เลยเสแสร้งแกล้งแสดงละครตบตาแบบนี้

บทที่106

พอได้ยินคำว่าท่านอ๋องสองคำนี้ เฟยเอ๋อกลัวขึ้นมาทันที แล้วก็รีบเอาหน้าเข้าไปหลบที่หลังของหลิงเชียนเจว่ทันที หลิงเชียนเจว่ชะงักไป แล้วก็เอามือไปวางที่หลังของเฟยเอ๋อ แล้วจึงหันกลับมามองคนที่พึ่งเดินเข้า

“ได้ยินมาว่า ไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเจ้าได้นำเข้าผ้าไหมขาวเงิน เอามาให้ข้าดูหน่