บทที่ 104

บทที่104

“ข้า....ข้าเป็นแค่คนโง่คนนึง....”เฟยเอ๋อพูดออกมาพร้อมยิ้มทั้งน้ำตา：“คาดไม่ถึงว่าข้าจะเป็นคนที่โง่เง้าขนาดนี้！”

“พอเห็นแบบนี้ วันนี้ข้าไม่ควรถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเลยจริงๆ！”โหลวโม่ชูขมวดคิ้วแน่น

“หรือว่าพวกท่านคิดจะหลอกข้าไปตลอดชีวิตเลยหรอ？ห้ะ？”เฟยเอ๋อเอามือมาจั

บทที่ 105

บทที่105

“ทำไมโลกใบนี้ต้องมีคนที่โง่อย่างข้าด้วย！“เฟยเอ๋อร้องออกมาด้วยความอัดอั้น แล้วหันไปจ้องสายตาที่เต็มไปด้วยความทรมานของโหลวเหยนหมิง：”ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ความสุขของเมื่อวานและทุกวันที่ผ่านมาที่แท้ มันเป็นเพียงเพราะเจ้าทำเพื่อสิ่งที่เจ้าต้องการที่จะได้เลยเสแสร้งแกล้งแสดงละค

บทที่ 106

สามวันต่อมา ทั้งตำหนักเหยนหมิงเหมือนกับว่าโดนแช่ให้อยู่ในความมืดมน ไม่มีใครกล้าที่จะอ้าปากพูดอะไรเลยรวมถึงบรรดาสาวใช้และทหารที่อยู่ภายในตำหนัก ก็พากันหลบโหลวเหยนหมิงที่เป็นนายใหญ่ของตำหนักและก็พยายามอยู่ให้ห่างจากตำหนักเหยียนเฟยระยะนึง

สามวันแล้วที่ตำหนักเหยียนเฟยไม่อนุญาตให้