บทที่103

ด้วยความเคยชินที่ชอบยื่นมือออกไปควานหาโหลวเหยนหมิง กลับพบว่าข้างกายของตัวเองไม่มีใคร

เฟยเอ๋อชะงักไปแล้วรีบลืมตาขึ้นมาทันที แล้วหันไปมองที่นอนของโหลวเหยนหมิง แต่กลับพบว่าเขาออกไปซักพักนึงแล้ว

“องค์หญิงท่านตื่นแล้วหรอเพคะ？”สี่เอ๋อเดินเข้ามาที่ข้างเตียง แล้ววางชามน้ำลง แ

บทที่104

“ข้า....ข้าเป็นแค่คนโง่คนนึง....”เฟยเอ๋อพูดออกมาพร้อมยิ้มทั้งน้ำตา：“คาดไม่ถึงว่าข้าจะเป็นคนที่โง่เง้าขนาดนี้！”

“พอเห็นแบบนี้ วันนี้ข้าไม่ควรถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเลยจริงๆ！”โหลวโม่ชูขมวดคิ้วแน่น

“หรือว่าพวกท่านคิดจะหลอกข้าไปตลอดชีวิตเลยหรอ？ห้ะ？”เฟยเอ๋อเอามือมาจับที่หน้าอกไ

บทที่105

“ทำไมโลกใบนี้ต้องมีคนที่โง่อย่างข้าด้วย！“เฟยเอ๋อร้องออกมาด้วยความอัดอั้น แล้วหันไปจ้องสายตาที่เต็มไปด้วยความทรมานของโหลวเหยนหมิง：”ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ความสุขของเมื่อวานและทุกวันที่ผ่านมาที่แท้ มันเป็นเพียงเพราะเจ้าทำเพื่อสิ่งที่เจ้าต้องการที่จะได้เลยเสแสร้งแกล้งแสดงละครตบตาแบบนี้