บทที่ 82 สมรู้ร่วมคิดกับกากเดนส่วนที่เหลือ

เฉินฮ่าวยืนอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง ภายใต้แสงจันทร์แววตาคมเข้มยิ่งเข้าซึ้งถึงคนมากขึ้น

กำลังอยากเอ่ยวาจา ทันใดนั้นเสียงอันยุ่งเหยิงระลอกหนึ่งได้ดังมาแต่ไกล จากการออกรบบนม้าศึกมาเป็นระยะเวลายาวนาน ทำให้เขาไวต่อเสียงของกีบเท้าม้ามากกว่าปกติ ดังน

บทที่ 83 สร้างขยายเรือน

เงาเทียนรางเลือน เหลียงซินยืนเท้าเปล่าอยู่บนพื้นดิน ผมดำยาวยุ่งเหยิงกระจายอยู่ทั่วหน้าอก เผยให้เห็นใบหน้าวงรีรูปไข่ที่งดงามวิจิตรตระการตา ดวงตาที่สดใสทั้งคู่ประดุจอัญมณีสองชิ้นที่ส่องแสงระยิบระยับ

มองดูเฉินฮ่าวที่ยึดครองเตียงของนาง บนหน้าของนางดูเหมือนจะสลักคำ

บทที่ 84 ได้หนังสือหย่า

เหลียงซินกลับแปลกใจอย่างใหญ่หลวง เดิมนางคิดว่าวันนั้นเฉินฮ่าวเพียงพูดไปอย่างนั้นไม่คิดว่าจะหาคนมาซ่อมแซมขยายเรือนให้นางจริง ๆ

ตอนนี้นางมีเสื้อผ้าอาหารไม่ขัดสน เรือนสามารถพักอยู่อาศัยก็ได้แล้ว ไม่สนใจขนาดและความหรูหรา ลดต่ำลงสักนิดก็ไม่มีอะไรเสียหาย

นา