บทที่ 72 ความอัปยศที่ต้องคุกเข่า

คืนนี้ผ่านไปอย่างช้านาน

ตั้งแต่บุคคลลึกลับจากไปแล้ว เหลียงซินพลิกตัวไปมาไม่ได้หลับอีกเลย หลังจากฝนตกหนักค่อยๆซาลง ก็ได้เวลารุ่งสางแล้ว

ชิวเย่ว์ ชุนฮวาก็เข้ามาปรนนิบัตินางล้างหน้าล้างตา นางเพียงแค่ถามเบา ๆ ว่า “พวกเจ้ารู้ไหมว่าเมื่อคืนมีคนมา?”

บทที่ 73 ถูกวางยาสั่ง

ในพระตำหนักขององค์รัชทายาท แสงไฟสว่างโร่ แต่ข้างในเงียบสงัด ตลอดรายทางที่เดินเข้าไป แพทย์หลวงของกรมแพทย์แทบทั้งหมดรออยู่ในนั้น แต่ก็เงียบสงบ ราวกับไร้ทางเยียวยาแก้ไขได้

เมื่อเหลียงซินเข้ามาในห้อง เพียงเห็นพระมเหสีทรงประทับอยู่บนพระที่นั่ง พระพักตร์เคร่งขรึม บรรย

บทที่ 74 ถูกคนลักพาตัวไป

เซี่ยฮวานจรือกำมือทั้งคู่แน่นเป็นกำปั้น การตัดสินใจที่ยากลำบากเช่นนี้ก็ใช้พละกำลังของเขาอย่างมาก เดิมองค์รัชทายาทถูกกำหนดมิอาจหนีรอดจากความตาย แต่เหลียงอิ่งมาเอง ทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธได้

เพื่อเหลียงอิ่ง เขาสามารถละทิ้งทุกอย่าง เสียสละทุกอย่าง จ่ายทุกอย่าง แ