บทที่ 50

รอดตายอย่างหวุดหวิด

การเปลี่ยนแปลงเข้ามาได้อย่างรวดเร็วยิ่งนัก ไม่มีใครสามารถนึกได้ว่าจู่ๆเหลียงยินจะวิ่งออกมาอย่างกะทันหันในเวลานี้ เกือบจะสร้างความวุ่นวายให้กับแผนการของเฉินห้าวเข้าเสียแล้ว

มือธนูที่อยู่ล้อมรอบบนกำแพงกำลังพร้อมที่จะโจมตี มาพบกับฉากเบื้องหน

บทที่ 51

ตบปากตนเอง

ผ้าเช็ดหน้าไหมที่นุ่มนวลถูกยัดเข้าไปในมือของนาง พอจับก็ได้สัมผัสถึงรอยเลือดที่เหนียวเหนอะหนะ

นางกำผ้าเช็ดหน้าไว้ ไม่โยนทิ้ง แต่ก็ไม่ได้เก็บขึ้น

“เฉินห้าว เจ้าไม่คิดว่าเจ้าทำแบบนี้ดูหลอกลวงมากหรือ?” เหลียงซินมองเขาด้วยความโกรธ

เมื่อสักพักที่เรือนเจียว

บทที่ 52

ปกป้องน้องชายห้า

ทอดพระเนตรเห็นนางแบบนี้ เฉินหวี้ก็ไม่ได้โกรธ เพราะเขาเชื่อว่าพระดำรัสต่อมาจะทำให้เหลียงซินไตร่ตรองสถานการณ์ปัจจุบันของนางอย่างถี่ถ้วนได้เด็ดขาด

“พี่สะใภ้ห้า ท่านได้ทรงทอดพระเตรเห็นแล้ว เมื่อคืนตำหนักอ๋องสิงถูกลอบสังหาร โชคร้ายพระชายารองทรงโดนลูกธนูยิงเข้า ซึ่