บทที่ 227 โดนจับไปด้วยกัน

เฉินฮ่าวทำหน้านิ่งนั่งข้างๆนาง ยื่นมือจะไปจับมือนางแต่ดันถูกนางปัดมือ เขาก้มหน้ามองต่ำได้แต่จ้องนางไม่ได้พูดอะไรออกมา

ในใจของเหลียงซินคิดแล้วว่าต้องเป็นเขา

นางเงียบไม่พูดแล้วลุกขึ้นยืน รวบรวมสติแล้วค่อยลงมาด้านล่าง บทที่เจอเซียนเทียนเยียนนางกลับรู้สึกเขินอายนิด

บทที่ 228 ทนทุกข์จากโรคมะเร็ง

หลังจากที่ตรวจดูมาครึ่งค่อนวัน เหลียงซินดูสบายอารมณ์นัก เดินไปพลางแกะเมล็ดทานตะวันกินไปพลางร้องเพลงไปพลางค่อยๆเดินออกมาจากห้อง

อ๋องซีหนิงที่รออยู่ข้างนอกพอเห็นเหลียงซินเดินออกมา รีบถามขึ้น “เป็นอย่างไรบ้าง”

เหลียงซินเหมือนว่าจะไม่ได้สนใจอะไรเขา เดินไปที่

บทที่ 229 สัญญาที่ให้ไว้

ยังไงเสียเรื่องที่อยู่ในใจที่ไม่สามารถบอกใครได้ ก็มีคนรู้แล้วครึ่งหนึ่ง พระราชาซีหนิงเองก็ไม่อยากจะเก็บเอาไว้คนเดียวอีก อีกอย่างเหลียงซินก็เป็นคนที่หมิงเจาฮ่องเต้เชื่อ

เรื่องราวที่เก็บไว้ในใจที่อัดอั้นมานานหากพูดออกไปก็อาจจะทำให้สบายใจขึ้น

ริมฝีปากที่ขาวซีดขอ