บทที่ 226 รักษาอาการป่าว

“ไม่ใช่ข้าไปหาหมอ แต่เป็นหมอที่มาหาถึงบ้าน พอได้แล้วเจ้าพักผ่อนเถอะ ยังไงเสียเชิญหมอมาดูเจ้า เจ้านั่นจะได้ไม่มีอะไรมาว่าให้ข้าอีก” อ๋องซีหนิงหมุนตัวหันเดินกลับออกไปอย่างไม่ได้หันกลับมามอง

เจ้านั่น แน่นอนว่าหมายถึงเซียวเทียนหยวน

พระราชาซีหนิงไอเบาๆออกมาแล้วพูด

บทที่ 227 โดนจับไปด้วยกัน

เฉินฮ่าวทำหน้านิ่งนั่งข้างๆนาง ยื่นมือจะไปจับมือนางแต่ดันถูกนางปัดมือ เขาก้มหน้ามองต่ำได้แต่จ้องนางไม่ได้พูดอะไรออกมา

ในใจของเหลียงซินคิดแล้วว่าต้องเป็นเขา

นางเงียบไม่พูดแล้วลุกขึ้นยืน รวบรวมสติแล้วค่อยลงมาด้านล่าง บทที่เจอเซียนเทียนเยียนนางกลับรู้สึกเขินอายนิด

บทที่ 228 ทนทุกข์จากโรคมะเร็ง

หลังจากที่ตรวจดูมาครึ่งค่อนวัน เหลียงซินดูสบายอารมณ์นัก เดินไปพลางแกะเมล็ดทานตะวันกินไปพลางร้องเพลงไปพลางค่อยๆเดินออกมาจากห้อง

อ๋องซีหนิงที่รออยู่ข้างนอกพอเห็นเหลียงซินเดินออกมา รีบถามขึ้น “เป็นอย่างไรบ้าง”

เหลียงซินเหมือนว่าจะไม่ได้สนใจอะไรเขา เดินไปที่