บทที่220โรงเตี้ยมแห่งความตาย

คำถามนี้ทำเอาหญิงสูงวัยตรงหน้ารู้สึกลำบากใจนางเบ้ปากไม่รู้จะตอบอะไรหลังจากที่ตะลึงไปพักหนึ่งก็เข้าไปดูหลานชายตนเองอย่างเก้ๆกังๆ

เหลียงซินถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดนี้เท่าไหร่แต่ก็คิดได้ว่าที่นี่คือยุคโบราณความคิดระหว่างเรามันแตกต่างกันก็เลยไม่คิดเล็กค

บทที่ 221 น้องชายฝาแฝด

กระบี่ที่เย็นราวกับน้ำแข็งจ่ออยู่ที่คอ ขยับแค่นิดเดียวก็สามรถเอาชีวิตได้ ผู้ชายไม่กี่คนนี้เกิดอยู่ในที่ที่สงบร่มเย็นอย่างเมืองโหลง นี่คือครั้งแรกที่รู้สึกว่าชีวิตของตัวเองนั้นอยู่ใกล้ความตายมาก

พวกเขามือเท้าสั่น เท้าค่อยๆขยับถอยหลังออกสองก้าวช้าๆ พูดด้วยความกลัวออกม

บทที่ 222 ปรับความเข้าใจกันแล้ว

พอพูดถึงการตายของหลิงหลิง สีมู่อากวางที่เดิมทีไม่ได้อะไรก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า กำมือแน่นราวกับจะฆ่าคนให้ตายในหมัดเดียว

เขากัดฟันแล้วค่อยๆพูดออกมาทีละคำ “ใครบอกว่าตอนนั้นข้าไม่ได้ทำอะไร หากทำได้ ข้าก็อยากจะเอาชีวิตข้าไปแลกกับนาง เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าข้า