บทที่218หน้าผาที่น่าเศร้า

นัยน์ตาสีเขียวที่ดุร้ายของหมาป่าตัวนั้นถ้าไม่สังเกตดีๆก็คล้ายคลึงกับมนุษย์เลือดเย็นที่มีความเคียดแค้นฝังลึกถึงจะเผยให้เห็นแววตาข่มขู่แบบนี้ออกมาได้

เหลียงซินมองหมาป่าตัวนั้นไม่ได้รู้สึกกลัวแต่อย่างใดนางหยิบขวดพอร์ซเลนเล็กๆสีเขียวออกมาจากแถวๆเอวเทยาน้ำที่อยู่ข้างใน

บทที่219คลอดไม่ออก

เหลียงซินนอนหลับไปในครั้งนี้รู้สึกไม่ค่อยสบายนักบางทีก็รู้สึกเหมือนตนเองจะแข็งตายอยู่ในธารน้ำแข็งที่กว้างใหญ่บางทีก็รู้สึกเหมือนตนเองถูกเผาอยู่ในเตาอบที่ร้อนอบอ้าวจนเหงื่อแตกพลั่กสลับกันไปมาระหว่างหนาวกับร้อนสองแห่งนี้

ในความฝันนาเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบากถึงขนาดอยากจะยอมแ

บทที่220โรงเตี้ยมแห่งความตาย

คำถามนี้ทำเอาหญิงสูงวัยตรงหน้ารู้สึกลำบากใจนางเบ้ปากไม่รู้จะตอบอะไรหลังจากที่ตะลึงไปพักหนึ่งก็เข้าไปดูหลานชายตนเองอย่างเก้ๆกังๆ

เหลียงซินถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดนี้เท่าไหร่แต่ก็คิดได้ว่าที่นี่คือยุคโบราณความคิดระหว่างเรามันแตกต่างกันก็เลยไม่คิดเล็กค