บทที่ 201 เข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ

เซียวเทียนหยวนทั้งเศร้าและตกใจจับแขนเสื้อไว้ ตลอดที่ผ่านมาเขาไม่เคยเข้าใจ ทำไมแม่มักจะเอาแต่อดทน ปฏิเสธที่จะต่อต้าน

แม้ว่าการแต่งงานนี้จะเจ็บปวดอย่างหาที่เปรียบมิได้ นางก็กัดฟันทนต่อความเจ็บปวด สิบปีในคำสาปแช่งและเสียงทะเลาะวิวาทของพ่อผ่านไปเหมือนวันเดี

บทที่ 202 เรียกพี่สาวซิน

�น

“พระเชษฐนีห้า วันนี้ท่านสวยจริง ๆ !” เฉินเชร้อวิ่งมาไกล ยังไม่ได้ดูจริงจังก็ออกปากยกยอสรรเสริญแล้ว

เหลียงซินยังรู้สึกมีความสุขมากกับคำชมของเด็กเมื่อวานซืนนี้ แม้ว่านางรู้ว่าไม่ว่าตนเองมีลักษณะแบบไหน เฉินเชร้อก็จะพูดว่าดีไปหมด

“ขอบใจ เฉินเชร้อ แต่ตอ

บทที่ 203 แปลงอัตลักษณ์

เกิดเรื่องอะไรกันขึ้นในนี้แล้ว?

เหลียงซินเก็บสงวนจิตวิญญาณคราหนึ่งแล้วยังคงนอนพังพาบบนกรอบหน้าต่างแอบฟังต่อไป ยังคงเป็นเสียงมู่หรงหวินก่อกวนพ่อแม่อย่างหมดหนทาง แต่แค่ทะเลาะกันสองประโยค ข้างในก็เงียบสงบลงมาแล้ว

ทันใดนั้นเสียงที่เป็นกังวลของมู่หรงหวินก็ดังขึ้น