บทที่ 200 นกพิราบส่งจดหมาย

เพื่อมิให้พระชายาเจิ้นอันเป็นกังวล เหลียงซินทำได้เพียงพูดปด หวังว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ จักมิได้ยินถึงหูของนาง

พระชายาเจิ้นอัน ลูบศีรษะของนางอย่างอ่อนโยน นางยิ้มพลางเอ่ย “มิเป็นอันใดก็ดีแล้ว รีบกินข้าวเถิด”

เหลียงซินตอบรับ ภายใต้สายตาที่จับจ้องของพระชาย

บทที่ 201 เข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ

เซียวเทียนหยวนทั้งเศร้าและตกใจจับแขนเสื้อไว้ ตลอดที่ผ่านมาเขาไม่เคยเข้าใจ ทำไมแม่มักจะเอาแต่อดทน ปฏิเสธที่จะต่อต้าน

แม้ว่าการแต่งงานนี้จะเจ็บปวดอย่างหาที่เปรียบมิได้ นางก็กัดฟันทนต่อความเจ็บปวด สิบปีในคำสาปแช่งและเสียงทะเลาะวิวาทของพ่อผ่านไปเหมือนวันเดี

บทที่ 202 เรียกพี่สาวซิน

�น

“พระเชษฐนีห้า วันนี้ท่านสวยจริง ๆ !” เฉินเชร้อวิ่งมาไกล ยังไม่ได้ดูจริงจังก็ออกปากยกยอสรรเสริญแล้ว

เหลียงซินยังรู้สึกมีความสุขมากกับคำชมของเด็กเมื่อวานซืนนี้ แม้ว่านางรู้ว่าไม่ว่าตนเองมีลักษณะแบบไหน เฉินเชร้อก็จะพูดว่าดีไปหมด

“ขอบใจ เฉินเชร้อ แต่ตอ