บทที่ 184 ลมหายใจของเจ้า

นางรีบนั่งยองๆทันที ให้หญ้าที่ขึ้นสูงบังตัวนางเอาไว้ พยายามไม่ให้พวกทหารเห็นตัวนาง “ค้นหาให้ละเอียด คนคงยังอยู่ใกล้ๆแถวนี้” เสียงที่เข้มและฟังดูเย็นชาดังมาจากไกลๆ จากนั้นเสียงฝีเท้าก็ย้ำเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าเดินย้ำตรงนั้น หาร่องรอยของนางอย่างไม่หยุด เหลียงซินกลั้นหายใ

บทที่ 185 คำสั่งทหารหนักเท่าภูเขา

อย่าลืมว่านางเองก็มีวรยุทธ เฉียนคุนซินขิงนางก็ฝึกไปถึงขั้นที่สี่แล้ว นางมีแรงที่ใช้ไม่หมด ดังนั้นทำศึกสำหรับนางแล้วไม่ได้เป็นเรื่องยากอะไร คนพวกนั้นทำอะไรนางไม่ได้หรอก

“เหลียงซินสงครามเป็นเรื่องของผู้ชาย เจ้าอย่ายุ่งจะดีกว่า อยู่ตรงนั้นรอข้ากลับมารับเจ้า”

บทที่ 186 ฝนตก

เขาดูจะสนใจขึ้นมาทันที เหมือนกับว่าเขาจะสนใจเรื่องราวในวังรัฐหนานเยว่ “พอจะรู้ไหมว่าคนที่ถูกส่งมาให้จับตัวอ๋องสิงคือใคร”

“อ๋องส้างขอรับ”

“อัยหยา น่าสนใจดีนะนี่” เขายิ้มออกมาแล้วลูบที่คางของตัวเอง ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ ครู่หนึ่งเขาก็หัวเราะออกมา “เจ้าส่งคนไปสะกดลอยตา