บทที่ 163 ตั้งชื่อด้วยตนเอง

กล่าวพลาง หลัวชิงเยียนก็จะพลิกตัวลุกจากเตียง คุกเข่าลงขอบคุณอย่างมากมาย แต่เหลียงซินไม่อาจรับการคุกเข่านี้ของนางได้เด็ดขาด

ในฐานะที่เป็นแพทย์ผู้พกพากระเป๋ายาช่วยชีวิตชาวโลกคน ความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือรักษาผู้ป่วยทั้งหมดในโลกนี้ให้หาย ผู้อื่นมาก่อนตนเองท

บทที่ 164 หนอนกู่กระหายเลือดมนุษย์

องค์ชายสิบเอ็ด?

เมื่อฮองเฮาทรงสดับฟังว่าเป็นองค์ชายที่ไม่เกี่ยวข้องมากนักในวังหลัง ก้ทรงโบกมืออย่างไม่ทรงยินดีนัก “ในเมื่อป่วย ถ้างั้นก็ให้คนไปเชิญแพทย์หลวง ไม่กี่วันนี้ฮ่องเต้ทรงเหนื่อยล้าอิดโรย ก็ไม่ต้องเพ็ดทูลแล้ว!”

ช่างเป็นฮองเฮาที่ใจร้ายอำ

บทที่ 165 การติดเชื้ออย่างรวดเร็ว

หลังจากจัดการกับเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้ว เหลียงซินไม่ได้มีเวลาที่จะหยุดพัก ก็รีบวิ่งตะบึงอย่างเร่งรีบไปที่พระตำหนักของเฉินเชร้อ

จากพระราชวังหย่งอันของฮองเฮาไปพระตำหนักผิงซีของเฉินเชร้อ เป็นระยะทางห่างไกลกันช่วงหนึ่ง แห่งหนึ่งอยู่ในสวนบุปผชาติหลวงทางทิศต