บทที่153เป็นลูกผู้ชาย

เฉินเอวียนไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านอะไรรับหมัดที่เต็มไปด้วยความโกรธอย่างนิ่งเฉยไม่โกรธแล้วก็ไม่ได้สวนกลับแต่อย่างใดแค่ซับรอยเลือดที่มุมปากของตนอย่างเบาๆ

แต่ว่าเหลียงซีนกลับเห็นแววตาของเขาฉายแววเสียใจเพียงแวบเดียวก็หายไป

จากนั้นเขาก็มองไปทางฮ่องเต้"ท่านพ่อองค์ชายสิงอ

บทที่154เซอร์ไพรส์วันเกิด

สายตาของเฉินฮ่าวขณะจ้องไปยังเหลียงซีนก็ทำตัวอ่อนโยนขึ้นมา:"วันเกิดปีนี้แค่มีเจ้าอยู่เป็นเพื่อนก็เพียงพอแล้ว"

หลียงซีนเงยหน้าทันทียิ้มกว้างกลับไปให้เขา

ในใจของเธอกลับกำลังคำนวณแผนการคิดว่าการฉลองวันเกิดของคนโบราณนอกจากชมการแสดงเต้นรำและกินเลี้ยงกันแล้วคาดว่าค

บทที่155เต้นรำใต้แสงจันทร์

“พระชายาพวกเรารีบกลับตำหนักกันเถอะ!มิอย่างนั้นท่านอ๋องจะเป็นห่วงเอา!”ชิวเยว่รู้งานช่วยพยุงเหลียงซินรีบพาเธอกลับตำหนัก

ชาวบ้านที่อยู่ด้านหลังส่งเธออยู่ไกลๆทยอยกันชื่นชมเธอ

น่าเสียดายองค์หญิงรุ่ยเหอที่ล้มอยู่ตรงหัวมุมกำแพงกลับไม่มีคนสนใจเลยสุดท้ายเลยอดกลั้นคว