บทที่151 ได้ดั่งใจข้า

"ในใจเจ้า มันมีความสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ?พูดถึงก็ไม่ได้?เมื่อก่อนที่เจ้าแยกจากข้าไป เป็นพราะไม่ชอบข้า หรือเป็นเพราะมัน?" ในใจของเฉินฮ่าวเต็มไปด้วยความอึดอัด ถ้าไม่ถามออกมาตอนนี้ สักวันคงทำให้เขาขาดใจตาย

ถ้าหากว่าตอนนี้นางตอบมาว่า เป็นเพราะหลึงเซียวเหยียว เขา

บทที่152คุณแม่คือใคร

นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยินเธอเรียก"คุณแม่"ออกมาจากปากของเธอเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเขาก็เคยได้ยินออกมาจากปากของเธอแล้วก็แค่ไม่ได้เอะใจอะไรเท่านั้น

คิดๆดู"คุณแม่"คนนี้จะต้องเป็นคนสำคัญสำหรับเธอแน่ๆ

เหลียงซีนเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของตนครุ่นคินจะอธิบายกับเฉินฮ่าวยัง

บทที่153เป็นลูกผู้ชาย

เฉินเอวียนไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านอะไรรับหมัดที่เต็มไปด้วยความโกรธอย่างนิ่งเฉยไม่โกรธแล้วก็ไม่ได้สวนกลับแต่อย่างใดแค่ซับรอยเลือดที่มุมปากของตนอย่างเบาๆ

แต่ว่าเหลียงซีนกลับเห็นแววตาของเขาฉายแววเสียใจเพียงแวบเดียวก็หายไป

จากนั้นเขาก็มองไปทางฮ่องเต้"ท่านพ่อองค์ชายสิงอ