บทที่ 143 ในที่สุดฟื้นขึ้นมา

เวลาเจ็ดวัน กลางห้องโถงใหญ่ของพระตำหนักอ๋องสิงวางโลงศพที่ยังไม่ได้ถูกฝัง แต่ก็ถูกคนเปิดออกแล้ว ข้างในไม่มีใครอยู่สักคน

ไม่กี่วันนี้ เพราะเรื่องเฉินฮ่าวถูกพิษจนตาย เหลียงอินได้ร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้ว ในที่สุดภายใต้ข้อเสนอของเฉินหวี้จึงได้เปิดโลงศพดูหน้าครั้งสุดท้

บทที่ 144 ความสนุกในการอาบน้ำร่วมกัน

น่าชัง!

เฉินหวี้ลูบคลำเส้นผมกลุ่มหนึ่งของตนเอง ใบหน้าโกรธจนแข็งทื่อไปหมดแล้ว

ดูเหมือนเฉินฮ่าวนี้ไม่เพียงแต่ยังรอดชีวิตกลับมาแล้ว แต่วิทยายุทธ์และกำลังภายในยิ่งแกร่งมากกว่าเดิม

“พระอนุชาเจ็ด เจ้ากำลังหาข้าหรือ?” เสียงแหบน่ากลัวดังออกมาจากในห้อ

บทที่ 145 เรียกชื่อข้า

เสียงนุ่มนวลของนางทำให้เฉินฮ่าวอึ้งไปทันที ดวงตาพลันสว่างขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินนางเรียกชื่อของเขาอย่างอ่อนโยนเช่นนี้

ดังนั้นจึงเกลี้ยกล่อมนาง “คนดี ข้าชอบฟัง เรียกอีกครั้งซิ”

เพื่อให้เขาจบโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เหลียงซินจึงเปิดปากอย่างดี ๆ “ฮ่