บทที่117จำคนผิดแล้ว

ฉีกรูปวาดแล้วเฉินฮ่าวก็สำนึกเสียใจทันที

มองดูเศษกระดาษที่เต็มพื้นเขาลุกขึ้นกวาดเก็บขึ้นมาใหม่อีกวางเรียงลงบนโต๊ะจัดเรียบร้อยแม้ว่าจะรวมกันไว้ดีแล้วแต่ท่าทีเสน่ห์สดใสบนภาพก็มิอาจฟื้นกลับมาดั่งเดิมแล้ว

เฉินฮ่าวรู้สึกสำนึกเสียใจบ้างในใจว้าวุ่นตวาดทันทีอีกว่า“เอาเหล้า

บทที่118เปิดศูนย์การแพทย์

หลังจากที่เหลียงซินแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วกับเหลียงอิ่งจึงไปที่ห้องโถงใหญ่ด้านนอกเพื่อกินอาหาร

เวลานี้อ๋องเจิ้นอัน พระชายาเจิ้นอันและเหลียงต้งได้นั่งเรียบร้อยรอเหลียงซินกันอย่างเงียบๆเห็นนางออกมาแม้ว่าจะเป็นเพียงคำเดียวเบาๆ“กินข้าว”แต่ในน้ำเสียงมีหลากหลายอ

บทที่119พี่น้องพร้อมใจกัน

วิ่งทะยานอย่างเปิดเผยและป่าเถื่อนมาตลอดทางจนถึงประตูของเมืองหลวง

เฉินฮ่าวพลิกตัวลงจากหลังม้าฝีเท้าก้าวอย่างกวดขันไปยังห้องโถงใหญ่ของพระราชวังหลังจากผลักประตูเข้าไปเพียงเห็นองค์รัชทายาทและเหล่าเชื้อพระวงศ์ขุนนางทั้งหลายล้วนอยู่ข้างในบรรยากาศภายในเข้มงวดมาก

ฮอ