บทที่116ขาดจากกันอย่างสมบูรณ์

ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวเผด็จการนี้ในใจเหลียงซินมีความรู้สึกแปลกๆกรีดผ่านไปค่อยๆลุกขึ้นนั่งกอดตนเองหลบซ่อนอยู่ในมุมข้างนอกเห็นได้ชัดว่าทุกคนได้มากันพร้อมเพรียงเรียบร้อยแล้วเงาเรียวยาวสะท้อนบนหน้าต่างเงาคนหลายคนดูเลือนรางวุ่นวายในยามค่ำคืนดึกดื่นนี้ดูเหมือนจะค่อนข้างสั

บทที่117จำคนผิดแล้ว

ฉีกรูปวาดแล้วเฉินฮ่าวก็สำนึกเสียใจทันที

มองดูเศษกระดาษที่เต็มพื้นเขาลุกขึ้นกวาดเก็บขึ้นมาใหม่อีกวางเรียงลงบนโต๊ะจัดเรียบร้อยแม้ว่าจะรวมกันไว้ดีแล้วแต่ท่าทีเสน่ห์สดใสบนภาพก็มิอาจฟื้นกลับมาดั่งเดิมแล้ว

เฉินฮ่าวรู้สึกสำนึกเสียใจบ้างในใจว้าวุ่นตวาดทันทีอีกว่า“เอาเหล้า

บทที่118เปิดศูนย์การแพทย์

หลังจากที่เหลียงซินแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วกับเหลียงอิ่งจึงไปที่ห้องโถงใหญ่ด้านนอกเพื่อกินอาหาร

เวลานี้อ๋องเจิ้นอัน พระชายาเจิ้นอันและเหลียงต้งได้นั่งเรียบร้อยรอเหลียงซินกันอย่างเงียบๆเห็นนางออกมาแม้ว่าจะเป็นเพียงคำเดียวเบาๆ“กินข้าว”แต่ในน้ำเสียงมีหลากหลายอ