บทที่ 115

บทที่115ค้นหามาในยามค่ำคืน

เหลียงซินกลับไปที่พระตำหนักอ๋องสิงตามลำพังคนเดียว

เท้าข้างหนึ่งยังไม่ได้ก้าวเข้าไปในพระตำหนักก็ได้ยินเสียงร้องไห้ฟูมฟายราวฟ้าดินสลายไปทั้งแถบที่นอกประตูเศร้าโศกน่าสังเวชราวกับมีคนตายแล้วปานนั้น

จากที่ไกลๆเสียงกรีดร้องอย่างระทมทุกข์ของเหลียงอินก็ด

บทที่ 116

บทที่116ขาดจากกันอย่างสมบูรณ์

ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวเผด็จการนี้ในใจเหลียงซินมีความรู้สึกแปลกๆกรีดผ่านไปค่อยๆลุกขึ้นนั่งกอดตนเองหลบซ่อนอยู่ในมุมข้างนอกเห็นได้ชัดว่าทุกคนได้มากันพร้อมเพรียงเรียบร้อยแล้วเงาเรียวยาวสะท้อนบนหน้าต่างเงาคนหลายคนดูเลือนรางวุ่นวายในยามค่ำคืนดึกดื่นนี้ดูเหมือนจ

บทที่ 117

บทที่117จำคนผิดแล้ว

ฉีกรูปวาดแล้วเฉินฮ่าวก็สำนึกเสียใจทันที

มองดูเศษกระดาษที่เต็มพื้นเขาลุกขึ้นกวาดเก็บขึ้นมาใหม่อีกวางเรียงลงบนโต๊ะจัดเรียบร้อยแม้ว่าจะรวมกันไว้ดีแล้วแต่ท่าทีเสน่ห์สดใสบนภาพก็มิอาจฟื้นกลับมาดั่งเดิมแล้ว

เฉินฮ่าวรู้สึกสำนึกเสียใจบ้างในใจว้าวุ่นตวาดทันทีอีกว