บทที่114ไปจากพระตำหนักอ๋อง

พลันเซียวเทียนหยวนตื่นขึ้นมาทันทียืดๆเอวที่ปวดเมื่อยเดิมเมื่อวานกลางคืนคิดจะมาอยู่เป็นเพื่อนเหลียงซินที่นี่ไม่คิดว่าจะหลับไปเลย

แต่ได้อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนกับนางมาทั้งคืนความรู้สึกแบบนี้ก็ดีน่ะ

“อีกสักพักข้าก็จะไปทูลวิงวอนขอฮองเต้ให้พระองค์ทรงปล่อยเจ้าออกไปด

บทที่115ค้นหามาในยามค่ำคืน

เหลียงซินกลับไปที่พระตำหนักอ๋องสิงตามลำพังคนเดียว

เท้าข้างหนึ่งยังไม่ได้ก้าวเข้าไปในพระตำหนักก็ได้ยินเสียงร้องไห้ฟูมฟายราวฟ้าดินสลายไปทั้งแถบที่นอกประตูเศร้าโศกน่าสังเวชราวกับมีคนตายแล้วปานนั้น

จากที่ไกลๆเสียงกรีดร้องอย่างระทมทุกข์ของเหลียงอินก็ดังมา“ท่านอ๋

บทที่116ขาดจากกันอย่างสมบูรณ์

ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวเผด็จการนี้ในใจเหลียงซินมีความรู้สึกแปลกๆกรีดผ่านไปค่อยๆลุกขึ้นนั่งกอดตนเองหลบซ่อนอยู่ในมุมข้างนอกเห็นได้ชัดว่าทุกคนได้มากันพร้อมเพรียงเรียบร้อยแล้วเงาเรียวยาวสะท้อนบนหน้าต่างเงาคนหลายคนดูเลือนรางวุ่นวายในยามค่ำคืนดึกดื่นนี้ดูเหมือนจะค่อนข้างสั