บทที่113กักเก็บจำไว้ในคุกหลวง

ลมจากมืออันเกรี้ยวกราดกระพือขึ้นในบัดดลยังไม่ทันได้เห็นชัดเฉินฮ่าวก็ได้จับมือเซียวเทียนหยวนด้วยท่าทีที่เร็วปานฟ้าผ่าฟ้าร้องโดยยังไม่ทันได้อุดหูพลิกมือกลับไปคว้าทีก็ได้สลัดหลุดจากมือของเขาแล้วเพียงใช้พลังไปคราก็ได้ถูกหักสะบั้นไปทันที

แต่เขาไม่ได้ทำอย่างนั้นเขาเ

บทที่114ไปจากพระตำหนักอ๋อง

พลันเซียวเทียนหยวนตื่นขึ้นมาทันทียืดๆเอวที่ปวดเมื่อยเดิมเมื่อวานกลางคืนคิดจะมาอยู่เป็นเพื่อนเหลียงซินที่นี่ไม่คิดว่าจะหลับไปเลย

แต่ได้อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนกับนางมาทั้งคืนความรู้สึกแบบนี้ก็ดีน่ะ

“อีกสักพักข้าก็จะไปทูลวิงวอนขอฮองเต้ให้พระองค์ทรงปล่อยเจ้าออกไปด

บทที่115ค้นหามาในยามค่ำคืน

เหลียงซินกลับไปที่พระตำหนักอ๋องสิงตามลำพังคนเดียว

เท้าข้างหนึ่งยังไม่ได้ก้าวเข้าไปในพระตำหนักก็ได้ยินเสียงร้องไห้ฟูมฟายราวฟ้าดินสลายไปทั้งแถบที่นอกประตูเศร้าโศกน่าสังเวชราวกับมีคนตายแล้วปานนั้น

จากที่ไกลๆเสียงกรีดร้องอย่างระทมทุกข์ของเหลียงอินก็ดังมา“ท่านอ๋