บทที่111ฉีกหน้ากากออก

สีสันแพรวพราวหลากสีของแสงตะเกียงส่องสว่างไสวบนเรือย้อมทะเลสาบตงเย้ฉือดุจดาวระยิบระยับ

แต่ความคิดคำนึงของเหลียงซินไม่ได้อยู่ที่การร้องรำทำเพลงบนทะเลสาบในช่วงเวลาที่ครื้นเครงมีชีวิตชีวานี้ในใจนางกลับมีความหนาวเหน็บกวาดขึ้นมากระแสหนึ่งอย่างไร้เหตุผล

นางมองเฉินฮ่าวไ

บทที่ 112 ถูกทำลายโฉมหน้าไปแล้ว

เหลียงอินกลอกตาไปมา ดูเหมือนจะมองอะไรออกปานนั้น นางเอ่ยปากยิ้มอย่างอ่อนหวาน “อ๋องส้างรีบไปไหน นักโทษมีได้ตลอดเวลา ข้ามาที่นี่วันนี้ คิดจะร่วมมือกับท่านอ๋องเจ้า”

เหลียงอินนี้เป็นคนของเฉินฮ่าว ตอนนี้กลับหักหลัง แน่นอนมีสิ่งดี ๆ ไม่น้อย

ภายภาคหน้า ถ้าเขาส

บทที่113กักเก็บจำไว้ในคุกหลวง

ลมจากมืออันเกรี้ยวกราดกระพือขึ้นในบัดดลยังไม่ทันได้เห็นชัดเฉินฮ่าวก็ได้จับมือเซียวเทียนหยวนด้วยท่าทีที่เร็วปานฟ้าผ่าฟ้าร้องโดยยังไม่ทันได้อุดหูพลิกมือกลับไปคว้าทีก็ได้สลัดหลุดจากมือของเขาแล้วเพียงใช้พลังไปคราก็ได้ถูกหักสะบั้นไปทันที

แต่เขาไม่ได้ทำอย่างนั้นเขาเ