บทที่ 110 งานเลี้ยงเริ่ม

เหลียงซินยืนมองสภาพของเหลียงอิน ที่กำลังขอบคุณตัวเองในใจนางกลับไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจอะไรเลยแต่กลับกัน นางกลับรู้สึกไม่เข้าใจและไม่ชอบสุดท้ายนางก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วหันกลับออกไปจากศาลา

นางไม่ได้สังเกตเห็นตรงมุมของศาลาว่ามีคนแอบอยู่ตรงนั้นแล้วหายไปอย่างว่องไว

บทที่111ฉีกหน้ากากออก

สีสันแพรวพราวหลากสีของแสงตะเกียงส่องสว่างไสวบนเรือย้อมทะเลสาบตงเย้ฉือดุจดาวระยิบระยับ

แต่ความคิดคำนึงของเหลียงซินไม่ได้อยู่ที่การร้องรำทำเพลงบนทะเลสาบในช่วงเวลาที่ครื้นเครงมีชีวิตชีวานี้ในใจนางกลับมีความหนาวเหน็บกวาดขึ้นมากระแสหนึ่งอย่างไร้เหตุผล

นางมองเฉินฮ่าวไ

บทที่ 112 ถูกทำลายโฉมหน้าไปแล้ว

เหลียงอินกลอกตาไปมา ดูเหมือนจะมองอะไรออกปานนั้น นางเอ่ยปากยิ้มอย่างอ่อนหวาน “อ๋องส้างรีบไปไหน นักโทษมีได้ตลอดเวลา ข้ามาที่นี่วันนี้ คิดจะร่วมมือกับท่านอ๋องเจ้า”

เหลียงอินนี้เป็นคนของเฉินฮ่าว ตอนนี้กลับหักหลัง แน่นอนมีสิ่งดี ๆ ไม่น้อย

ภายภาคหน้า ถ้าเขาส