บทที่ 110

งานเลี้ยงเริ่ม

เหลียงซินยืนมองสภาพของเหลียงอิน ที่กำลังขอบคุณตัวเองในใจนางกลับไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจอะไรเลยแต่กลับกัน นางกลับรู้สึกไม่เข้าใจและไม่ชอบสุดท้ายนางก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วหันกลับออกไปจากศาลา

นางไม่ได้สังเกตเห็นตรงมุมของศาลาว่ามีคนแอบอยู่ตรงนั้นแล้วหายไปอย่างว่อง

บทที่ 111

บทที่111ฉีกหน้ากากออก

สีสันแพรวพราวหลากสีของแสงตะเกียงส่องสว่างไสวบนเรือย้อมทะเลสาบตงเย้ฉือดุจดาวระยิบระยับ

แต่ความคิดคำนึงของเหลียงซินไม่ได้อยู่ที่การร้องรำทำเพลงบนทะเลสาบในช่วงเวลาที่ครื้นเครงมีชีวิตชีวานี้ในใจนางกลับมีความหนาวเหน็บกวาดขึ้นมากระแสหนึ่งอย่างไร้เหตุผล

นางม

บทที่ 112

บทที่112ทารกตาย

ฝูงชนย่อมรู้ว่าใครเป็นนักโทษตัวการสำคัญก่ออาชญากรรมที่ถูกกล่าวหาแววตามองไปบนร่างเหลียงซินโดยพร้อมเพรียงกันหลังจากนั้นขันทีไม่กี่คนก็ทำตามการบอกใบ้ด้วยสายตาตรงเข้าไปจับกุมนางทันที

“อย่ามาแตะต้องข้า!”เหลียงซินตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวปัดมือของขันทีหลายคนออกไปอย่างต่อต้